Clouseau

Clouseau heeft een nieuw album klaar, maar ‘Tweesprong’ - de eerste volledige productie van Kris Wauters (54) - herbergt naast liefde en bloedmooie songs ook parels die pijn doen. Vanaf vanavond kan u op onze website terecht voor een unieke blik achter de schermen bij de opnames van dit album. Elke week belichten Koen en Kris een nieuw aspect, van de eerste teksten tot de eerste liveshow. Deze week: het prille begin. Kris en Koen leggen haarfijn uit hoe ze in de pen kruipen voor hun plaat.

Clouseau is een Belgische popgroep rond de broers Koen Wauters en Kris Wauters. De groep werd in 1984 opgericht door Bob Savenberg en scoorde door de jaren heen hits met onder andere Daar gaat ze, Louise, Passie, Anne, Vonken en vuur, Zie me graag en Nobelprijs.

De groepsnaam Clouseau is afgeleid van het filmpersonage Jacques "Inspector" Clouseau. Tijdens zijn werk voor de lokale radio Ro in Sint-Genesius-Rode imiteerde Bob Savenberg vaak het typische accent van dit personage. Dat leverde hem in de studio de bijnaam Clouseau op. Toen Savenberg een groep stichtte, koos hij zijn radionaam als groepsnaam.

In 1987 werd Clouseau ontdekt door het publiek van Marktrock in Leuven. Hun eerste single Brandweer verkocht 427 stuks. Een jaar later scoorde Clouseau zijn eerste hit met Alleen met jou. In 1989 deed Clouseau mee aan de Belgische voorronde voor het Eurovisiesongfestival met het lied Anne. Clouseau werd tweede, maar Anne werd een enorme hit in België en een bescheiden hit in Nederland. De populariteit van Clouseau in België steeg naar enorme hoogte. In hetzelfde jaar bracht de groep haar eerste album Hoezo? uit.



Clouseau onthult de symboliek achter hun favoriete songs: “Ik geloof niet in God, wel in energie van mensen die blijft hangen”

“Als je moet leven zonder passie, in de muziek of thuis… Dat zou een triestig bestaan zijn.” Koen (52) en Kris (54) Wauters grasduinen met ons door hun platencollectie, op zoek naar songs die voor hen een speciale betekenis hebben.
De hype die er in het begin was rond Clouseau, de gillende meisjes... Koen en ik zijn blij dat die fase al een hele tijd voorbij is”, zegt Kris. “Vandaag draait het om de muziek, om goede nummers maken.” En dus liet Clouseau zopas zijn dertiende album ‘Tweesprong’ op de wereld los. Niet verwonderlijk vormen enkele nummers daaruit mee de soundtrack van de Clouseau-broers, naast heel diverse pareltjes van andere artiesten. Zoals:


VICKY LEANDROS
‘Theo, wir fahren nach Lodz’
Kris: ’Waar komt dát in godsnaam vandaan? Ik dacht dat je ‘Vaarwel Theo’ van Urbanus ging zeggen.’

Koen: ‘Nee nee, ik heb wel degelijk hele fijne herinneringen aan dat liedje van Vicky Lean­dros.’

Het dateert van 1974, Koen. Jij was toen amper zeven.
Koen: Ja, maar ik heb dat nummer pas veel later écht leren kennen, toen ik veel in het buitenland was voor tv-opnamen. Dat kwam altijd terug. Onze regisseur, den Eddy, lanceerde ’t elke keer opnieuw. We hebben het na zware draaidagen gezongen op de meest onmogelijke plaatsen ter wereld en al die fragmentjes samen in een filmpje gemonteerd. Op de Filipijnen, op Hawaii… (begint te zingen en marcheert door de kamer, in de handen klappend)

inRead invented by Teads
Zelfs maar terugdenken aan dat lied van Vicky Leandros maakt duidelijk veel bij jou los.
Koen: (lachje) Sorry, maar ik krijg daar echt een superblij gevoel van. Het herinnert me aan de sfeer in de opnameploeg. Dat is zoals Dakaristen (Dakar Rally-rijders, nvdr) onder elkaar, je creëert een band die je met niemand anders hebt. Ik heb het aan mijn kinderen geleerd, en ze vinden het ook supergrappig.

Begrijpen zij de tekst?
Koen: Het gaat over een boerin die tegen haar vent Theo zegt: ik heb het gehad op het platteland, op onze boerderij tussen de koeien, we gaan naar de grote stad. (krijgt pretlichtjes in de ogen)

We voelen een anekdote aankomen.
Koen: Op de Filipijnen zaten we jetlagged tot en met aan het zwembad. Pascal Braeckman, de klankman, zette muziek op en iedereen begon ‘Theo’ te zingen. Op een bepaald moment stapten we allemaal tegelijk het zwembad in, nog altijd zingend, en gingen we kopje-onder. Een Duits koppel zag dat allemaal gebeuren, die lagen dubbel van het lachen.



CLOUSEAU


‘Wereld die nooit vergaat’
’Op onze nieuwe plaat ‘Tweesprong’ springt dit nummer er voor mij wel uit’, zegt Kris. ’Ik heb het geschreven met Stefaan Fernande, die al aan veel Clouseau-­hits heeft meegewerkt. Het gaat over een mens die iemand is kwijtgeraakt en ’n tijd héél ongelukkig is geweest.’

Tot er een kantelmoment komt.
Kris: (knikt) Even is die persoon verblind door de zon, en plots ziet hij weer de schoonheid in de natuur en de mensen. Een ongelooflijk hoopvolle song, super om de plaat mee te openen. Dit is Clouseau anno 2019, veel beter dan dit kan ’t niet worden.

Die persoon gelooft ineens ook dat er een opperwezen bestaat. Geldt dat ook voor jou?
Kris: (schudt het hoofd) Ik geloof niet in God. Wij zijn heel katholiek opgevoed, maar ik geloof meer in energie tussen mensen, en energie die blijft hangen als iemand overlijdt. Niet in de hemel, maar op aarde, bij mensen.

Heb je dat zelf al ervaren?
Kris: Ja, in de Capitol Studio’s in L.A., waar we voor één van onze Engelstalige albums enkele nummers zijn gaan opnemen. In de gang hangen allemaal foto’s van Frank Sinatra en andere legendarische zangers en zangeressen, en daar hangt een soort energie waarvan ik honderd procent overtuigd ben dat die invloed heeft op dingen die je daar doet en beslissingen die je neemt.

Je gelooft dus echt dat er iets meer is tussen hemel en aarde.
Kris: Awel ja. Er is meer dan wat wij kennen volgens mij. We zien dat niet, omdat we een bepaald percentage van onze hersenen niet gebruiken.

Koen: In jouw geval toch wel een groot percentage. (lachje)

Kris: (onverstoorbaar) Ik weet nog dat wij met de motor op vakantie waren in de Alpen. We reden de berg op en belandden op ’n plateau. In de verte lag een groene weide, rechts ’n blauw meertje, en verderop een berg met besneeuwde top. Je kan het niet meer cliché bedenken, precies een postkaart. We hebben de motor aan de kant gezet en hebben daar staan genieten, helemaal overweldigd door de schoonheid van de natuur. Op zo’n moment denk ik: er is toch iets meer.



BILLY JOEL
‘New York State of Mind’
Koen: ‘Dit nummer vind ik een voorbeeld van hoe een plaats of een sfeer je kan inspireren tot muziek. Omdat daar een speciale energie hangt die typisch is voor die stad, die je nergens anders ter wereld vindt.’

Wat is jouw eerste herinnering aan New York?
Koen: Goh, het is al keilang geleden, maar ik herinner me vooral dat je meteen het gevoel krijgt dat je in ’n film bent beland. Je herkent er zoveel dingen uit films en tv-series als ‘NYPD’. De wolkenkrabbers, de gele taxi’s, de drukte... Je krijgt zoveel indrukken te verwerken dat je denkt: ik kan hier tien keer terugkomen en ik heb het nog niet allemaal gezien. We zeggen nu al twee jaar: ‘We moeten echt eens naar New York gaan met het gezin’. Valerie is er nog nooit geweest.

Heb je aan Zita en Nono moeten beloven dat ze mee mogen?
Koen: Moeten niet, maar ze mogen zeker mee. Aan Nono heb ik beloofd dat als hij 18 is, we samen ’n rally gaan rijden. Zita hoorde dat en zei: ‘En ik dan?’ Wel, wij gaan samen naar New York. Voor een meisje van achttien moet dat fantastisch zijn: shoppen, naar theatervoorstellingen gaan kijken... Daar kijk ik nu al naar uit. Maar waarschijnlijk gaan we al eens eerder, met het hele gezin.




CLOUSEAU
‘Als je straks gelukkig bent’
Kris: ’Op een gegeven moment waren we songs aan het schrijven en Koen zei tegen mij: ‘Witte, er zou ook nog wat drama mogen staan op de plaat, iets wat mensen raakt.’ ’s Avonds lig ik in mijn bed en ineens valt me de zin ‘Als jij straks gelukkig bent’ te binnen. Zo tussen waken en slapen, als je brein heel creatief is. Ik dacht: ‘Ik ga slapen’, maar het bleef maar malen in mijn hoofd: ‘Je moet dat opschrijven, anders ben je het morgenvroeg vergeten.’’

Zoals dat vaak gebeurt.
Kris: Ik heb dat al zeker honderd keer voorgehad. Ik heb het dan toch maar op mijn telefoon bij notities ingetikt, maar dan dacht ik: ‘En wat zou er daarna kunnen komen?’ ‘Dan zal ik glimlachen, maar mijn hart zal huilen.’ Drama! Zoals Koen gevraagd had. Om twee uur ’s nachts heb ik in mijn bed op een kwartier die tekst geschreven. Ik wou voor dat nummer een New Orleans jazz-begrafenissfeertje, met trompetten vol tristesse. Dat is supergoed gelukt, vind ik.

THE BEACH BOYS
‘God Only Knows’
Kris: ‘Eén van mijn all time favorieten. Dit mag je op mijn begrafenis spelen, ik wil heel veel happy muziek dan. Die Brian Wilson is zo’n genie. Als die drie melodietjes op het einde in elkaar verweven worden, hemels gezongen... Voor mij mag dat drie uur duren. Toen ik het voor het eerst hoorde, herkende ik direct mijn liefde voor muziek daarin, ik wou heel hard dat ik ooit ook zo’n song kon schrijven. Met Clouseau heb ik die droom ruimschoots kunnen waarmaken.’

Dat nummer heeft het vuur dus aangewakkerd.
Kris: Gewoon al die eerste zin: I may not always love you… wat een binnenkomer, meteen bam! Ik vind het leuk als een song niet eerst zestien zinnen aanloop nodig heeft. Dat nummer veroorzaakte een ontploffing van geluk in mijn binnenste.



HARRY CONNICK JR.
‘Come by Me’
Kris: ’Ik hoorde dat nummer de eerste keer in de auto: het is boogiewoogie-achtig, en na een geweldige pianosolo valt een big band in. Dat swingt enorm. Ik ben van pure vreugde bijna tegen een boom gereden. Echt waar! Twee dagen later heb ik het aan iedereen van Clouseau laten horen. Allemaal waren ze even enthousiast.

Koen: En ’s avonds hebben we dat liedje dan live gespeeld. Haha nee, da’s niet waar.

CLOUSEAU
‘Zuurstof’
Koen: ’Op ons nieuwe album springt ‘Zuurstof’ er voor mij uit. Het gaat over wat je zou zijn als je moet leven zonder passie, op alle gebieden. In de muziek, als je thuis niet gelukkig zou zijn… dat zou een triestig leven zijn. Zuurstof is van levensbelang, letterlijk ook natuurlijk. Het is een keigaaf nummer, heel uptempo, echt mijn ding.’



CLOUSEAU
‘Tijd om te gaan’
Koen: ‘Dit is dan weer veel trager, om maar te zeggen hoe breed mijn genre kan gaan.’

Dat is het nummer waarvoor Frank Boeijen de muziek geschreven heeft?
Koen: (knikt) Frank en ik hebben 25 jaar geleden samen het nummer ‘De verleiding’ gezongen. En ermee opgetreden, en samen op café gehangen. Ik dacht ineens: ’Verdoeme, ik heb nog ’n paar teksten liggen waar nog niet veel mee gebeurd is, ik ga nog eens bij Frank langs.’ Het was een heel tof weerzien, en ik heb hem gevraagd of hij iets voor ons wilde schrijven.

En hij hapte meteen toe?
Koen: Een maand lang hoorde ik niets van hem, tot ineens dat mailtje: ‘Hé Koen, hier is een demootje. Doe ermee wat je wilt, het is maar een eerste aanzet.’ Ik luisterde ernaar, en ik was compleet onder de indruk. Het was fantástisch. Die melancholische Boeijen-touch… Ik ben heel blij dat het de plaat heeft gehaald. Het maakt ‘Tweesprong’ helemaal áf.


Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.

Accepteren